Buk-raket waarmee vlucht MH17 werd neergeschoten komt uit Rusland

Buk-raket waarmee vlucht MH17 werd neergeschoten komt uit Rusland

De Buk-raket waarmee vlucht MH17 werd neergeschoten was afkomstig uit Rusland. Na de aanval op het toestel op 17 juli 2014 werd de raketinstallatie weer vanuit Oost-Oekraïne de Russische grens overgebracht.

Volg de persconferentie in het liveblog op NU.nl (gesloten)

Dat bevestigt het Joint Investigation Team (JIT), dat het strafrechtelijk onderzoek naar de vliegramp leidt. Het onderzoek richt zich op het wapen waarmee het vliegtuig werd neergeschoten en de precieze locatie waarvandaan dat is gedaan.

De onderzoekers melden dat de Buk-raket waarmee het toestel is neergeschoten, met zekerheid werd afgeschoten vanuit een gebied in Oost-Oekraïne dat door pro-Russische rebellen wordt gecontroleerd. Het gaat “zonder enige twijfel” om een landbouwveld in Pervomajsk, zes kilometer ten zuiden van het stadje Snizhne. Satellietbeelden die de Verenigde Staten beschikbaar stelden, onderbouwen deze conclusie

Het JIT onderzocht ook de twee mogelijke afvuurlocaties die door Rusland werden aangewezen als de plek waarvandaan het Oekraïense leger een raket op het toestel zou hebben afgevuurd. Volgens het JIT staat voor beide plekken vast dat dit niet de afvuurlocaties zijn waarvandaan de Buk werd afgeschoten.

Het team weerlegt hiermee de stellingname van Rusland, dat beweert dat het Oekraïense leger vlucht MH17 uit de lucht schoot. Rusland stelde haar bewijsmateriaal niet beschikbaar aan het JIT.

Video: ‘Antwoord over MH17 nu al duidelijk’

'Antwoord over MH17 nu al duidelijk'

http://www.nu.nl/vliegramp-oekraine/4328309/buk-raket-waarmee-vlucht-mh17-werd-neergeschoten-komt-rusland.html#jit-presenteert-onderzoeksresultaten-4

Buk-raket

Vorig jaar meldde de Nederlandse Onderzoeksraad voor Veiligheid al dat een Russische Buk-raket destijds op het vliegtuig werd afgevuurd. Het JIT kan dit nu ook “met zekerheid zeggen”. Uit gesprekken tussen rebellenleiders blijkt dat zou zijn gevraagd om luchtafweergeschut vanuit Rusland. De Buk-raket uit de zogenoemde 9m38-serie werd vervolgens vanuit Rusland naar het rebellengebied gebracht.

Het team heeft een groot deel van de route die het raketsysteem aflegde vanuit Rusland naar Oost-Oekraïne in kaart gebracht via beelden op social media en gesprekken met getuigen. Uit de informatie blijkt dat het gaat om een afweersysteem met vier raketten.

Een dag na de ramp, op 18 juli, werd dezelfde installatie met daarop nog drie raketten weer naar Rusland gebracht.

 

Scenario’s

Het JIT meldt dat vrijwel meteen na de ramp werd uitgesloten dat het toestel door een ongeval of een aanslag vanuit het vliegtuig neerstortte. Ook is geen sprake van een aanslag door een ander vliegtuig, omdat hiervan geen sporen zijn te vinden op radarbeelden.

Ook Rusland meldde deze week radarbeelden te hebben ontdekt waarop geen ander vliegtuig te zien is dan de MH17. Het land legt het scenario van een mogelijk ander vliegtuig daarom naast zich neer, aldus de hoofdofficier van Justitie Fred Westerbeke.

 

Daders

Onderzoekers hebben niet achterhaald wie er precies achter de aanslag zitten. Er zijn zeker honderd personen in beeld, maar nog niemand is offcieel als verdachte aangemerkt. Het gaat onder meer om mensen die de Buk-installatie transporteerden, de raket faciliteerden of de opdracht gaven de raket daadwerkelijk af te vuren. Westerbeke wil niet zeggen waar de personen vandaan komen.

The Guardian berichtte dinsdag op basis van gesprekken met diplomaten dat de installatie van de 53e luchtafweerbrigade in de Russische stad Koersk zou zijn geweest. Russische militairen hebben zeer waarschijnlijk bij het transport geassisteerd.

Het JIT wil geen uitspraak doen over de betrokkenheid van Rusland bij de vliegramp. Rusland ontkent tot nu toe iedere betrokkenheid bij de aanslag op het toestel. Een woordvoerder van de Russische president Poetin laat weten dat de MH17-ramp ”transparant en volledig” moet worden onderzocht.

De Tweede Kamer wil zo snel mogelijk een debat over de voorlopige resultaten van het onderzoeksteam. Bij de ramp met vlucht MH17 kwamen op 17 juli 2014 298 mensen om het leven, onder wie 196 Nederlanders.

Video: Hoe en door wie werd MH17 neergeschoten

Hoe en door wie werd MH17 neergeschoten

 

‘Extreem politiek’

Rusland noemt de conclusies van JIT “extreem politiek.” Politicus Leonid Slutsky: “Dit is natuurlijk een provocatief statement. Het heeft niets te maken met het onderzoek naar de tragedie die zo veel mensenlevens heeft weggenomen.”

“De conclusies van het onderzoek hebben maar één doel: Het imago van Rusland verder beschadigen.”

 

JIT

Het onderzoeksteam wordt geleid door het Nederlandse Landelijk Parket en de nationale recherche, die samenwerkten met justitie in Australië, Oekraïne, België en Maleisië.

Medewerkers van het JIT baseerden hun bevindingen onder meer op de duizenden wrakstukken van het toestel, tientallen getuigen, tienduizenden foto’s en video’s en opgenomen telefoongesprekken. Er werken tussen de honderd en de tweehonderd mensen bij het team, dat nog zeker tot eind 2018 doorgaat met het onderzoek.

 

JIT presenteert onderzoeksresultaten

1 / 8
Lees meer over:

Nederland beste economie van de EU, vierde wereldwijd.

Kantoren op de Amsterdamse Zuid-as.

Kantoren op de Amsterdamse Zuid-as. © anp

Nederland beste economie van de EU, vierde wereldwijd

De Nederlandse economie is de meest concurrerende van de hele EU. Op de prestigieuze, jaarlijkse ranglijst van het World Economic Forum, die vandaag is uitgelekt, stijgt ons land van de vijfde naar de vierde plek, de hoogste positie ooit.

Het gevoerde ma­croeco­no­mi­sche beleid heeft geleid tot gezondere over­heids­fi­nan­ciën. Ook de werking van de arbeidsmarkt is opnieuw verbeterd

Henk Volberda, hoogleraar EUR

Van de 138 onderzochte landen hebben alleen Zwitserland, Singapore en de VS een geavanceerdere economie dan Nederland, aldus het World Economic Forum dat sinds 2004 elk jaar de concurrentiekracht van landen meet.

Met de vierde plek gaat Nederland Duitsland voorbij en is het bovendien de beste  EU-economie. De top tien bestaat verder uit Zweden, het VK, Japan, Hong Kong en Finland.

Basis voor de hoge notering vormt de topinfrastructuur die Nederland met oa de Rotterdamse haven en Schiphol bezit. Sterke punten zijn verder de gezondheidzorg, het hoger onderwijs en de toepassing van nieuwe technologieën.

High tech campussen
Flinke winst is geboekt bij de samenwerking tussen bedrijven en universiteiten, zegt de Rotterdamse hoogleraar Henk Volberda die met de Erasmus Universiteit de Nederlandse resultaten aanlevert. ,,In 2004 wisten bedrijven en universiteiten elkaar beduidend minder goed te vinden, blijkt uit de data. Nu zijn er véél méér samenwerkingen. Neem de high tech

Vaders en kinderen verliezers door rechtssysteem !!

Het maakt me woest Lees het verhaal van een vader.Hoe ver durft deze moeder gaan. http://www.weblogvanjou.nl/?p=571

“Misbruik” als wapen in vechtscheidingsstrijd

U bent hier
Home » Vader en kind verliezers door ‘rechtssysteem’
Vader en kind verliezers door ‘rechtssysteem’
op dinsdag 08 december 2015image
Bij conflicten over omgang is de houding van moeder bepalend in de beslissing of het kind omgang krijgt met zijn/haar vader of niet, zelfs als de moeder de omgang hardnekkig frustreert.

Onrecht voor vader en kind in omgangskwesties
Bij conflicten over omgang na scheiding hebben vaders in de praktijk een ongelijkwaardige positie ten opzichte van moeders. De moeders hebben de regie, met of zonder rechterlijke uitspraak. In de praktijk komen ze de dwangmaatregelen van de rechter niet na, maar dat heeft geen consequenties dus het huidige juridische systeem is een wassen neus. De moeders overtreden de wet, met of zonder dwangmaatregelen, en krijgen als beloning een omgangsverbod tussen het kind en de vader. Dit blijkt uit een afstudeeronderzoek voor de opleiding rechtsgeleerdheid aan de Universiteit van Tilburg (zie rechter zijde artikel). Daarnaast wordt in dit onderzoek geconcludeerd dat vooral de moeders strijd voeren en het contact tussen kind en vader hardnekkig frustreert, waardoor de rechter uiteindelijk de vader het contact met zijn kind ontzegt! Het kind en de vader zien elkaar daarna vaak jaren niet meer, terwijl ze daar volgens de wet recht op hebben.

Machteloosheid en onrecht bij vaders
Vele ouders, vooral vaders maken dit mee. Ze staan machteloos door de manipulatieve handelswijze van de moeders en worden in de steek gelaten door de rechters die het recht, dat ‘familierecht’ moet heten, moeten toepassen. Uitzondering daargelaten willen vaders gewoon bijdragen aan de opvoeding van hun kinderen maar door de hardnekkige strijd van de moeders en onrechtvaardige rechterlijke uitspraken, die in strijd zijn met het belang van het kind en de niet-verzorgende ouder (vader) gaat het contact met het kind verloren. Vaak zijn de afspraken tussen de ouders vastgelegd in een convenant, maar als de moeder zich hieraan niet (meer) wil conformeren en niet (meer) meewerkt, staat de vader machteloos. Dit heb ik zelf ook ervaren want de moeder van Stijn & Wout drukte de vastgelegde afspraken gewoon achterover en zoog uit haar duim dat ik haar tot deze afspraken zou hebben gedwongen. Dit was echter niet het startpunt van de vechtscheiding; haar valse aangifte van fysieke mishandeling (wat ze blijkbaar met een vooropgezet plan en met een geluidsopname heeft uitgevoerd) heeft ze hiervoor gebruikt. Dus in tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht en aangenomen, zoals blijkt uit het bovengenoemde onderzoek, zijn het niet beide ouders die met elkaar vechten maar meestal is het slechts één ouder en vooral de moeder, die de verhoudingen frustreert. Je zou verwachten dat de rechter dit in het belang van het kind met behulp van dwangmaatregelen zoals een (flinke) boete of sanctie zou corrigeren als je naar de rechter stapt, maar het onderzoek toont aan dat dit vreemd genoeg vrijwel altijd niet gebeurd. Een belangrijk argument van de rechter is vaak dat de maatregelen (extra) frustratie bij de verzorgende ouder (vooral de moeder) oplevert waarvan het kind last krijgt. Dit is in mijn optiek de omgekeerde wereld. Degene die de vechtscheiding veroorzaakt, de verhoudingen frustreert na aanhoudend verzet tegen de omgang tussen de vader en het kind, met of zonder dwangmaatregel, krijgt haar zin.

Familierechter beloont ruziezoekende moeder
Het komt erop neer dat de weigerachtige en tegenwerkende ouder wordt beloond doordat de rechter de welwillende ouder, in de onderzochte gevallen was dat steeds de vader, de omgang met het kind ontzegt! Het argument van de rechters is dat dit gebeurt ‘in het belang van het kind’ en ze te beschermen tegen ‘de schadelijke strijd tussen de ouders’. Maar het is al gebleken dat in de meeste gevallen slechts één ruziezoeker is, in alle gevallen frustreert de moeder de omgang.

Het ontzeggen van de omgang van één van de ouders is in strijd met het wettelijk uitgangspunt: het recht van het minderjarige kind op omgang met beide ouders. Bovendien is de niet-verzorgende ouder, meestal de vader, verplicht tot omgang met zijn minderjarige kinder(eren) en is de verzorgende ouder, meestal de moeder, verplicht het contact tussen het kind en de uitwonende ouder, te stimuleren en het kind het contact positief aan te laten gaan. Maar uit onderzoek blijkt dat de familierechter in alle onderzochte gevallen, de wet en de rechten van zowel het kind als de niet-verzorgende ouder niet toepast als de verzorgende ouder (in alle onderzochte gevallen de moeder) de omgang hardnekkig frustreert, wat zeer opmerkelijk is…

Rechten kind én vaders aan de laars gelapt
Uit het onderzoek blijkt verder dat de frustrerende houding van moeder voortkomt uit het feit dat zij zelf geen contact wil met de vader van het kind en diep wantrouwen richting hem voelt. Door kwaad te spreken over de vader tegen het kind, laten deze moeders zien haar eigen belang voorop te stellen en geen rekening te houden met het belang van het kind en haar/zijn ontwikkeling. De negatieve uitspraken en houding van de moeder brengt het kind in een ernstig loyaliteitsconflict en dit leidt uiteindelijk tot het verstoten van de niet-verzorgende ouder, meestal de vader. Dit heet ouderverstoting of PAS en is een direct en ernstig gevolg van de vechtscheiding. PAS is een zware vorm van geestelijke kindermishandeling.

Ruziezoekende ouder wordt niet gecorrigeerd
Ook blijkt uit de onderzochte uitspraken dat de rechter maar zeer zelden sancties of dwangmiddelen toegepast richting de ouder die de omgang frustreert, omdat dit wordt gezien als ‘te belastend’ en ‘niet in het belang’ van het kind. Dit is de omgekeerde wereld! Blijkbaar vinden de rechters het beter het kind toe te wijzen aan de ouder die het belang van het kind niet voorop stelt en geestelijk beschadigt of het maakt ze niet uit dat het kind ernstig lijdt en voor zijn/haar hele leven wordt beschadigd door de continue lastercampagne richting de niet-verzorgende ouder en omdat ze geen contact mogen hebben met de uitwonende ouder. Daarnaast is uit onderzoek gebleken dat in merendeel van de gevallen persoonlijkheidsstoornissen (volgens deskundigen hebben de verstotende ouders (PAS) altijd narcistische persoonlijkheidsstoornissen en/of borderline kenmerken) worden overgedragen op het kind. Het is te belachelijk voor woorden om vaders omgang met hun eigen kinderen te ontzeggen, puur en alleen omdat de moeder het niet wil, wel of niet ingegeven door een persoonlijkheidsstoornis. Een ontzegging van het contact van de vader is op geen enkele manier in het belang van het kind en is in strijd met zowel de rechten van het kind en de niet-verzorgende ouder ofwel de vader. Blijkbaar is er in Nederland nog steeds sprake van een moederschapsideaal wat al lang achterhaald is. Het is alsof de rechters nog geloven in dit sprookje! In mijn persoonlijke situatie waarin ook sprake is van ouderverstoting kan je beter spreken van een moederschapsdrama. Helaas is dat de realiteit die ook niet wordt (h)erkend door hulpverleners zoals mevrouw Esther Hillebrand die zich ‘Jeugdbeschermer’ noemt!

Zachte heelmeesters maken stinkende wonden
Het is een illusie dat de rechters denken de kinderen te beschermen en in het belang van de kinderen het contact met één van de ouders te ontzeggen. Het is een schijnoplossing want het beschadigen van het kind stopt niet door het contactverbod. De haat en boosheid van de verzorgende ouder ten opzichte van de niet-verzorgende ouder is niet verdwenen. Sterker nog in geval van ouderverstoting heeft de verzorgende ouder door de persoonlijkheidsstoornissen zelfs behoefte aan nog meer pijn, boosheid, machteloosheid en frustratie van de niet-verzorgende ouder en beschouwt dit als zijn/haar ‘schatten’. Deze ouder zal het kind blijven gebruiken als stok om mee te slaan en/of schild om zich mee te beschermen (want deze ouder zal zich blijvend zien als slachtoffer). Omdat deze ruziemakende, manipulatieve ouder geen empathie voelt voor het lijden van het kind, lijdt het in stilte en kan het verdriet van het verlies van de niet-verzorgende ouder nergens kwijt, met als gevolg allerlei emotionele en sociale problemen. Maar ook mag niet worden vergeten dat de niet-verzorgende ouder wordt beschadigd en in sommige gevallen depressief worden, vanwege het gemis van zijn kind dat voelt als een amputatie met blijvende fantoompijn en ook door het onrecht dat hem wordt aangedaan door het rechtssysteem, na lange manipulatie en tegenwerking van de moeder.

Sancties en boetes nodig
Familierechters kunnen wel degelijk goed werk doen voor de kinderen en niet-verzorgende ouder. De rechters en hulpverleners moeten aan waarheidsvinding (feiten gebaseerd oordeel) gaan doen en de ouder die de omgang frustreert moet direct worden afgestraft met een (flinke) sanctie of boete. Persoonlijk ben ik van mening dat de omgang en kinderalimentatie aan elkaar gekoppeld kunnen worden om te borgen dat de verzorgende ouder zich aan de afspraken houdt. Zo’n (financiële) prikkel bestaat nu niet. Als deze niet effectief blijkt dan dienen zwaardere maatregelen worden genomen. Zo zou kunnen worden gedreigd met een grote geldboete of vervangende gevangenisstraf waarna het kind (wel of niet onder begeleiding van hulpverlening) (tijdelijk) wordt verzorgd door de welwillende ouder. Een prima gelegenheid om de banden tussen de (oorspronkelijk) niet-verzorgende ouder en het kind weer op te bouwen en aan te halen lijkt mij. Een volgende stap zou kunnen zijn om de ruziemakende ouder uit de ouderlijke macht te halen.

Een bijzonder gegeven om te vermelden is nog dat in het buitenland waaronder België het Canadese programma ‘Family Reflections Reunifications Program’ wordt toegepast om het contact tussen de verstoten niet-verzorgende ouder en het kind te herstellen. In vier a vijf dagen wordt het kind op het herstel van het contact voorbereid. Dit programma kent ook nazorg door ‘parental alienation’ experts zoals Dr. Amy Baker en Dr. Kathleen Reah. Het programma is in 95% van de gevallen, waarbij sprake is van ouderverstoting, effectief. Volgens deskundigen van het programma ‘Kinderen uit de knel’ is dit programma in 30% van de gevallen effectief maar is onduidelijk of gevallen van ouderverstoting zijn meegenomen en wat de effectiviteit bij ouderverstoting is. Volgens Dr. Reah is traditionele therapie, zoals ‘Kinderen uit de knel’, ineffectief voor gevallen van ouderverstoting (PAS), omdat de verstotende ouder met persoonlijkheidsstoornissen zoals Borderline syndrome wordt ‘gedwongen’ zich zo te gedragen wat betekent dat het kind in een onveilige omgeving blijft, het kind blijft immers bij de verstotende ouder. In het ‘Family Reflections Reunifications Program’ komt het kind in een veilige omgeving bij de verstoten ouder en wordt het beschermd tegen geestelijke mishandeling van de verstotende ouder.

Oproep aan politiek voor verandering
Meerdere deskundigen waaronder de kinderombudsman Marc Dullaerts hebben vastgesteld dat het huidige systeem contraproductief werkt en vechtscheidingen in de hand werkt. Daarmee stellen deze deskundigen dat het huidige systeem ellenlange conflicten omtrent de omgang creëert. Tot nu toe is niets gedaan met deze constateringen en aanbevelingen tot veranderingen van de kinderombudsman. De genoemde stelling kan onder andere worden onderbouwd met statistieken; het aantal vechtscheidingen en daarmee het aantal verstoten ouders neemt alleen maar toe. De politiek kijkt ernaar maar doet niets. Persoonlijk vind ik dat zij preventieve maatregelen moeten nemen bijvoorbeeld via verplichte mediation en/of dat dwangmaatregelen sneller (na 6 maanden), onder te bepalen voorwaarden worden genomen. Hierbij de dringende oproep aan de politiek en in het bijzonder de staatssecretarissen Dijkhof en van Rijn om het huidige systeem eindelijk aan te pakken en veranderingen in het belang van de kinderen, maar ook de niet-verzorgende ouders (lees vaders) door te voeren. Het genoemde Canadese programma ‘Family Reflections Reunifications Program’ en hiermee het gelijkstellen (in de praktijk) van de positie van beide ouders zouden hierin een belangrijke rol kunnen spelen.

‘Geert Wilders is knetterlinks, linkser dan de SP en een wegloper’

      VIDEO

VIDEO – VVD-fractievoorzitter Halbe Zijlstra: ‘Geert Wilders is knetterlinks, linkser dan de SP en een wegloper’

Sluit in tegenstelling tot Rutte samenwerking met PVV uit

Op de eerste dag na het reces is in het Haagse iedereen en zijn oude moer permanent in de campagnestand, lijkt het. En dat een half jaar voor verkiezingsdag. De heren en dames politici zijn nu eigenlijk bezig met dubbel werk want na het Kerstreces zullen ze allemaal opnieuw aan de bak moeten qua uitdragen van de partijpolitieke boodschap. Het maakt VVD-fractievoorzitter Halbe Zijlstra allemaal niet uit: hij zette dinsdag frontaal de aanval in op PVV-leider Geert Wilders.

Zijlstra zei dinsdag tegen de NOS dat hij na de Kamerverkiezingen niet met de PVV in zee wil. Hij noemt PVV-voorman Geert Wilders een wegloper, die geen verantwoordelijkheid durft te nemen. “In het kabinet-Rutte I wist hij niet hoe snel hij weg moest komen, toen het moeilijk werd en ik heb een enorme hekel aan weglopers.”  Zijlstra vindt niet dat de PVV rechts van de VVD staat. “Dat is alleen zo op het gebied van de immigratie. Voor de rest is die man knetterlinks, met heel veel overheid, heel veel weghalen van verantwoordelijkheden bij mensen en laat de staatsschuld maar oplopen. Hij zit nog links van de SP.”

VVD-partijleider Mark Rutte wilde zondag bij Zomergasten niet zover gaan als Zijlstra vandaag; de minister-president wil samenwerking met de PVV niet bij voorbaat uitsluiten.

Klik op de VVD-neus voor het filmpje

Halbe Zijlstra knop

sponsored

Lezing van minister Schippers ‘De paradox van de vrijheid’

Lezing van minister Schippers ‘De paradox van de vrijheid’

De Elsevier/HJ Schoo-lezing door minister Schippers (VWS) op 5 september 2016 in Amsterdam  onder de titel ‘De paradox van de vrijheid’.

De paradox van de vrijheid

Beste mensen,

Een paar maanden geleden kreeg ik een telefoontje met de vraag om deze lezing te houden. Ik kan u vertellen… dan gaat er van alles door je heen.

De Hendrik Jan Schoolezing! Wat een geweldige kans! Dat was mijn 1e gedachte.

Wat een geweldige kans om nou eens te laten zien hoe de Nederlandse gezondheidszorg in ons eigen land stelselmatig wordt onderschat.

Hoe we ten onrechte het verleden idealiseren. Hoe vrouwen met borstkanker vroeger kansloos waren en je in de slaapzaal van het verpleeghuis alleen een gordijntje had voor je privacy. Nu is 86 procent van de vrouwen met borstkanker na 5 jaar nog in leven. Nu is in het verpleeghuis een eigen kamer heel normaal.

Wat slecht was vergeten we, wat goed gaat, went heel snel.

Wat een kans om te vertellen hoe we er na jaren, waarin de uitgaven alleen maar opliepen, nu in slagen de kosten te beheersen. En dat de kosten met verstandig beleid ook in de toekomst geen probleem meer hoeven te zijn.

Om te vertellen over de enorme kloof.

Tussen de mooie dingen die ik zie en die ik hoor tijdens werkbezoeken. En het verharde debat in Den Haag.

Wat een kans. Om de mythes te ontkrachten. Door de feiten te laten spreken. En dat voor een gehoor van mensen die meestal niet naar de lezingen over de zorg gaan, voor u.

Een geweldige kans. Héél aanlokkelijk.

En toch heb ik er niet voor gekozen.

Juist in nagedachtenis van Hendrik Jan Schoo heb ik daar niet voor gekozen. Want het zijn de grote problemen en de grote zorgen van deze tijd die in deze lezing, die zijn naam draagt, moeten worden geadresseerd.

Deze lezing moet gaan over de dingen die mij ‘s nachts wakker houden. Over de zorgen die ik heb voor de toekomst van mijn kind.

En die zorgen die gaan niet over onze uitstekende gezondheidszorg.

Die zorgen gaan over de vrijheid die mijn dochter zal hebben om haar eigen keuzes te kunnen maken.

Over de vrijheid die mijn dochter zal hebben om zelf te kunnen beslissen hoe zij wil leven en wie zij liefheeft. Om zelf te beslissen waarin zij wil geloven.

Om haar eigen identiteit te kunnen bepalen. Wat zij wil worden, wat zij wil doen, hoe zij zich wil kleden.

Mijn dochter is een kind van haar tijd, met een grote vrijheidsdrang. Ze heeft laten weten later geen man te nemen, ze neemt een hond (ik bedoel, ze is 11 hè).

Ze weet niet beter dan dat ze zelf nadenkt en beslist. Over wat ze wil worden bijvoorbeeld. Dat wisselt nogal, van dierenoppas tot ontwerpster. Maar ze mag zelf kiezen. En ik wil dat dat zo blijft. Niet alleen voor haar. Voor alle meisjes in Nederland.

Ik wil het vandaag hebben over de paradox van de vrijheid. Een paradox die misschien niet is op te lossen. Ik heb ook niet de illusie dat ik dat vanavond even zou kunnen doen Maar ik wil op die paradox wel een antwoord geven. En een besluit nemen.

Vrijheid – dat vinden wij in deze zaal allemaal heel vanzelfsprekend. Wij kennen niet anders. We hebben bijvoorbeeld economische vrijheid, die ons welvaart heeft gebracht. En dat komt vooral omdat wij alle potentie in onze samenleving hebben benut.

Van mannen, vrouwen, van homo’s, van mensen die gelovig zijn of die dat niet zijn – iedereen die wil en kan meedoen, mag een bedrijfje beginnen, heeft dezelfde rechten.

In landen waar dat niet zo is, in landen waar vrouwen niet mee mogen doen bijvoorbeeld, zie je daarvan ook de economische gevolgen. Armoede is de zichtbare kant van onvrijheid.

In een vrije economie zijn wel regels nodig: mededingingsregels, regels die werknemers beschermen.

De paradox van de vrije markt is dat zonder regels diezelfde vrije markt zichzelf opblaast.

Maatschappelijk contract

Maar hoe zit dat met onze vrije samenleving? Hoe zit dat met onze persoonlijke vrijheid?

In een vrije samenleving is volop ruimte voor verschillen tussen mensen. Nederland is al heel lang een land waar uiteenlopende opvattingen en religies naast elkaar kunnen bestaan.

Er is veel onderzoek gedaan naar de vraag waarom de verzuiling uiteindelijk niet heeft geleid tot het uiteenvallen van de samenleving. En dan zie je dat een aantal dingen cruciaal is.

Eén is dat al die mensen natuurlijk wel eenzelfde geschiedenis deelden;

en twee is dat ze elkaar bleven tegenkomen. Arm en rijk kwamen elkaar vroeger tegen in de kerk. Katholiek en protestant kwamen elkaar tegen op het werk.

Mensen deelden elkaars gedachtengoed niet, maar ze kenden elkaars gedachtegoed wel; wisten ook wat ze ongeveer van elkaar konden verwachten.

Vanaf de jaren ’60 is Nederland enorm veranderd. Onder de invloed van de hippiebeweging, braken de jongeren uit de gebaande paden van hun ouders. Ze stelden alles ter discussie en veroverden de machtsposities in de samenleving.

Het gaat tegenwoordig vaak over polarisatie. Maar is dat nou echt iets nieuws?

Was die polarisatie er de achterliggende decennia niet ook volop? De Communistische Partij Nederland, Provo, nieuw links, de boerenpartij, de ouderenpartij…

Toch was er een verschil. Polarisatie ging gepaard met wrijving. Kerkgangers rebelleerden tegen het kerkbestuur, kinderen rebelleerden tegen hun ouders, en nu deze kinderen een paar decennia later ouderen zijn, rebelleren zij weer tegen hun kinderen…

Onder die polarisatie zaten verbanden en een gedeeld verleden.

Polarisatie tussen groepen die dat niet delen, die elkaar niet of nauwelijks ontmoeten geeft geen wrijving, maar een kloof.

Een kloof waardoor je elkaar dus niet ontmoet, je niet met elkaar in gesprek gaat, je geen empathie of begrip hebt voor de ander.

Voor wrijving heb je elkaar nodig. Je botst met elkaar, discussieert. Dat is wrijving. Wrijving geeft glans.

Door wrijving hebben wij in deze samenleving iets bereikt. En dat is dat onder al onze verschillen, die uiteenlopende opvattingen en religies toch een gemeenschappelijke basis ligt.

Gemeenschappelijke normen en waarden.

Het bezielende verband.

Onze bakens.

Een maatschappelijk contract.

Dat contract is over de decennia heen bevochten, geconsolideerd en geschreven. Dat contract zit in onze genen, en natuurlijk kan het ook door nieuwkomers worden onderschreven.

Dat je vrij bent om te leven zoals je wilt maar dat die vrijheid wordt begrensd door de vrijheid van een ander. Dat mensen gelijkwaardig zijn, ongeacht hun geloof, hun ras, geslacht of seksuele geaardheid. Dat het gaat om je toekomst en niet om je afkomst.

Dat je uit een gemeenschap kan treden als je dat wilt. Omdat het gaat om je eigen leven.

Vindt u dat een open deur? Vindt u het al saai worden?

Ik denk dat er hier in deze zaal niet veel mensen zijn die het hiermee oneens zijn…

Tòtdat we het concreet gaan vertalen…

Rita Verdonk accepteerde niet dat een Islamitische man weigerde om haar de hand te schudden. Zij maakte daar terecht een punt van. Ze verdient daarvoor alle lof, maar kreeg ook veel, onverwachte kritiek uit progressieve hoek.

Want

“Als handen schudden met vrouwen nou niet geaccepteerd wordt in de cultuur van deze groep, dan moeten we daarvoor alle begrip hebben. Alle culturen zijn gelijkwaardig”.

Ik vind dat een verschrikkelijke misvatting. Frits Bolkestein zei het al in de 90’er jaren: Alle culturen zijn helemaal niet gelijkwaardig. En ik zeg het hem na: De onze is een stuk beter dan alle andere die ik ken. In ieder geval voor de vrouw. In ieder geval voor de homo of de transseksueel. In ieder geval voor mensen die niet behoren tot de groep van de machthebbers.

Voor mensen die de overheersende religie niet aanhangen.

Voor al deze mensen is onze cultuur zoveel beter, dat zij hun leven op het spel zetten om hier naartoe te vluchten. Om de vrijheden, de veiligheid en de economische kansen die onze cultuur hen biedt.

Er komen ook veel mensen hier naartoe die wél de economische kansen zien die wij hen bieden, maar die de vrijheid die daaraan vooraf gaat en die daar onlosmakelijk onderdeel van is, afwijzen.

Moeten wij ons ten behoeve van deze mensen als samenleving niet ook een beetje aanpassen?

Natuurlijk. Dat gebeurt ook.

In heel veel zaken ontstaan nieuwe vormen, nieuwe muziek, nieuwe keukens, mode, nieuwe straattaal. Dat is mooi en voegt veel toe aan de samenleving.

Moeten wij dan ook niet een compromis sluiten met de mensen die onze normen en waarden afwijzen. Een beetje water bij de wijn doen? Waarom zou je nou zo moeilijk doen als iemand weigert om jou een hand te geven omdat je een vrouw bent?

Mijn antwoord daarop is heel helder: nee! Wij schudden niet zomaar elkaars hand in dit land. Dat staat ergens voor. Dat staat voor gelijkwaardigheid. Wie mij niet de hand wil schudden omdat ik een vrouw ben, trekt mijn gelijkwaardigheid in twijfel.

Natuurlijk weet ik dat het in de jaren ’50 in Nederland ook anders ging. Vrouwen moesten zich zedig gedragen, scheiden was een taboe en je werd geacht alleen voor het huis en de kinderen te zorgen.

Homoseksualiteit stond in de jaren ’70 nog officieel te boek als psychiatrische stoornis.

Ik hoor dat ook vaak als tegenargument. En dat is een gek argument, want wij hebben ons daar toch niet voor niks uitgevochten? Wij willen daar toch niet naar terug? Vroeger was in vele opzichten helemaal niet beter!

Het zijn vaak hoogopgeleide mensen die bereid zijn tot dat compromis op onze kernwaarden. Mijn vraag is: ten koste van wie gaat dat compromis?

Niet ten koste van de man. Niet ten koste van de moskee.

Dat compromis gaat ook niet ten koste van hoogopgeleide globalisten. Die altijd hun eigen weg kunnen gaan.

Die over het algemeen omgaan met andere hoogopgeleide mensen. Wie van u heeft eigenlijk een buurman die moslim is? Een teamgenoot op de sportclub? Een zwager of een vriend?

Wie van de vrouwen in de zaal heeft eigenlijk met deze dilemma’s daadwerkelijk te maken in het dagelijkse leven?

Ik denk niet veel.

Hoger opgeleide mensen kunnen verhuizen als het moet, en doen dat ook. Zij kunnen overal werken.

Nee, dat compromis gaat ten koste van mensen die geen keuze hebben in te zijn wie ze zijn. Homo’s, transgenders, vrouwen.

Het gaat ook ten koste van mensen die kiezen anders te zijn.

Het gaat ten koste van de moslimvrouwen die proberen wat meer vrijheid te veroveren,

De moslims die gewoon meedoen in deze samenleving en die als allereerste last krijgen van oprukkend fundamentalisme.

Het gaat ten koste van de moslims die worden belasterd als zij met u en met mij omgaan. Die worden uitgemaakt voor hypocriet of nep-moslim.

Het gaat ten koste van de meisjes die op straat worden aangesproken als ze geen hoofddoek dragen.

Het gaat ten koste van de kwetsbaren in onze samenleving, van de ouderen met weinig geld en mogelijkheden, die niet kunnen vertrekken uit hun oude buurtje. Ook al kennen ze daar niemand meer, is er niemand meer die hun taal spreekt – geen bakker of slager om even een praatje mee te maken – en voelen zij zich niet meer thuis, maar in het buitenland.

Zij zijn degenen voor wie we moeten knokken. Voor wie we de vrijheden die dit land biedt, moeten verdedigen. Voor wie wij never nooit niet onze vrijheden moeten inleveren.

En ik vind dat wij daarin compromisloos moeten zijn.

Vrijheid gaat niet alleen over onszelf. We moeten het ook hebben over de vrijheid van anderen. Over de vrijheid van vrouwen in migrantengemeenschappen bijvoorbeeld.

En die discussie gaat wat mij betreft niet over wel of geen hoofddoekje. Het gaat wat mij betreft niet eens over de boerkini.

Het is zó gemakkelijk om ideologische gevechten te voeren over het uiterlijk van vrouwen.

Ik weet niet hoe het komt, maar overal waar culturen botsen moeten vrouwen ofwel iets uittrekken ofwel iets áántrekken.

In beide gevallen leidt het in de praktijk tot pijnlijke, vernederende situaties. En worden vrouwen de dupe.

Laten we daarom deze vrouwen met rust laten en onze energie liever richten op wat echt belangrijk is:

De vrijheid van meisjes in de Haagse wijk Transvaal om zónder hoofddoek de straat op te gaan. De vrijheid van meisjes om in bikini te kunnen zwemmen – ook moslimmeisjes – die daarvoor kiezen, zonder sociale druk en zonder dat ze worden lastig gevallen.

Mijn ouders konden scheiden. De vraag is: kunnen moslima’s dat ook? Mijn zus kon uit de kast komen. De vraag is: kan Mohammed dat ook?

Er zijn genoeg mensen in de migrantengemeenschappen die snakken naar vrijheid, met of zonder hoofddoekje. Die vooruit willen. Mijn vraag is: kúnnen ze dat ook?

Gelden onze vrijheden, onze Grondwet, onze kernwaarden ook voor hen? Of accepteren wij het bestaan van parallelle werelden in Nederland, met parallelle werkelijkheden. Vrijheid voor de één, onvrijheid voor de ander.

Een paar jaar geleden leerde ik Shirin Musa kennen. Zij heeft een stichting opgericht om vrouwen met een islamitische achtergrond juridisch bij te staan als ze tegen hun wil getrouwd zijn of wanneer een man weigert te scheiden.

Situaties waarbij de dubbele standaard in ons land aan het licht komt. De Grondwet is er blijkbaar materieel niet voor iedereen.

Er zijn Nederlandse migrantenvrouwen met een islamitische achtergrond die zijn opgesloten in hun gemeenschap, soms zelfs letterlijk opgesloten in hun huis.

Zij zijn Nederlandse vrouwen maar zij hebben in de praktijk niet de rechten van Nederlandse vrouwen.

Zoiets simpels als het recht om verliefd te worden, een vriendje te hebben, je eigen partner te kiezen, te scheiden van je partner… weet u nog die opsomming die ik zojuist deed? De open deuren. Die we allemaal zò vanzelfsprekend vinden?

Die kernwaarden gelden niet voor deze vrouwen. Als het gaat om vrouwenrechten in de islamitische gemeenschap in Nederland blijft het opvallend stil.

Dappere vrouwen lopen niet alleen tegen de grenzen aan van conservatieve krachten in hun eigen gemeenschap. Ze lopen ook keihard aan tegen de grenzen van onze solidariteit. En waarom?

Wij maken ons druk om het glazen plafond, dat is ons feminisme. Maar we negeren dat in ons eigen land vrouwen opgesloten zitten en niet mogen werken.

Zoals de hoogopgeleide vrouw die hier al jaren woont en alleen getrouwd was door de Imam. Zij sleepte haar man voor de rechter omdat hij weigerde hun religieuze huwelijk te ontbinden.

Waardoor zij niet verder kon met haar leven, zelfs het risico liep om opgepakt te worden voor overspel als ze op vakantie zou gaan naar het land waar ze is geboren.

Dat die vrouw van een Nederlandse rechter het advies kreeg om het eens te proberen bij een Sharia-rechtbank in Londen.

Terwijl er vergelijkbare zaken zijn, waarbij de man op straffe van een dwangsom moest meewerken aan de scheiding.

Deze vrouw was perplex en terecht.

Het probleem is: een religieus huwelijk is in Nederland zo gesloten, je hoeft er niet eens voor naar een moskee. En ook al is dat onwettig, vrouwen die in Nederland zo’n religieus huwelijk sluiten, kunnen er niet meer uitstappen. Zij zijn rechteloos. Vogelvrij. En onze wetten beschermen hen niet.

Wij, die zelf zo relativerend doen over onze eigen cultuur, zien de cultuur van anderen als iets absoluuts.

Wij, die als geen ander weten dat verandering in gezinnen begint bij de vrouwen, bij de moeders, zijn niet solidair met de dappere vrouwen die hun cultuur ter discussie durven te stellen.

Wij, die ons hebben losgemaakt van de kerk, bespreken de rechten van moslimvrouwen niet met deze vrouwen, maar met mannen. Met het patriarchaat.

Met de gebruikelijke, altijd religieuze belangenclubs. Met het moskeebestuur, dat in de regel alleen zichzelf vertegenwoordigt. De mannen die belijden dat ze tegen dwanghuwelijken en eerwraak zijn. Maar die zich niet expliciet willen uitspreken voor het recht van vrouwen op seksuele zelfbeschikking.

Wij, die alle heilige huisjes omver hebben geschopt, vinden dat anderen zich maar in hun cultuur moeten schikken. En wij laten degenen die vooruit willen, vallen. Dat is niet progressief. Dat is het tegenovergestelde van progressief. Het is mensen terugduwen naar een feodaal verleden.

En waarom? Vinden we de werkelijkheid te ongemakkelijk?

Ayaan Hirsi Ali is een vrouw die tegen alle conventies in haar eigen weg koos. En dat is een heel moeilijke weg. Zij sprak zich uit tegen de onderdrukking van vrouwen in haar cultuur, tegen gedwongen huwelijken, tegen meisjesbesnijdenis, tegen het patriarchaat. Ik heb als fractiegenoot van dichtbij kunnen zien hoe zwaar die strijd is. Het Nederlandse feminisme heeft haar wonderlijk genoeg maar zeer summier omarmd. Ze werd bekritiseerd om haar toon.

De inhoud was te ongemakkelijk…

Dat is een beproeft concept dat steeds weer terug komt.

Maarten Zeegers schreef het boek ‘ Ik was een van hen’. Het gaat over een periode waarin hij zich undercover begaf onder orthodoxe moslims in de Haagse wijk Transvaal.

Het gaat over de bonte werkelijkheid van moslimgroepen, van religieuze afsplitsingen en afsplitsingen van afsplitsingen – wat dat betreft lijkt het de protestantse gemeenschap in Nederland wel – het gaat over het razendsnelle religieuzer worden van de migrantengemeenschap. Over jongeren die zich geen Nederlander voelen, Nederland zelfs haten.

En het gaat nog verder dan dat.

Zegers vertelt over jongeren die geloven dat de eindtijd is aangebroken. De gelovigen zullen naar het paradijs gaan. Maar eerst moet er in Syrië een veldslag tussen moslims en ongelovigen worden uitgevochten. Dat is voorbestemd. Een burgeroorlog dus. Een belangrijke gebeurtenis, daar moet je bij zijn. Het is maar één voorbeeld uit de vele verontrustende voorbeelden in zijn boek.

Wat denkt u?

Is de discussie losgebarsten over hoe we dit tij gaan keren? Waren mensen geschokt dat dit gebeurt in onze steden?

Ik wel!

Maar opvallend genoeg ging het daar niet over. Het ging over de toon van Maarten Zeegers. En hoe hij te werk was gegaan. Want dat was achterbaks en onethisch.

Kennelijk was de inhoud van zijn boek te ongemakkelijk.

Afgelopen juni, 12 juni, hadden we die vreselijke aanslag op een homobar in Orlando. Het nieuws was net bekend toen een raadslid haastig een tweet verstuurde, dat er in de Verenigde Staten toch nog steeds meer doden vielen door ongelukken met wapens dan door moslimgeweld. Een onbegrijpelijke relativering, die ontkent dat dit een aanval is op onze manier van leven, op onze cultuur, op onze vrijheden.

Die realiteit is kennelijk te ongemakkelijk.

Misschien lijkt negeren de makkelijkste weg. Omdat we denken dat de langzaam oprukkende onvrijheid ons, in onze buurt, in onze stad, in ons leven, niet zal raken. Maar het raakt ons al, dieper dan we denken.

De sluipend toenemende intolerantie, maar ook de toenemende zelfcensuur: Gerard van het Reve en Jan Wolkers rekenden in hun boeken plastisch en soms zelfs ruw af met christelijke taboes.

De cartoonisten, columnisten en cabaretiers beschimpen de paus en de kerk en alles wat daar in symboliek uit voortkomt al decennia lang.

Natuurlijk niet altijd smaakvol, of zelfs fatsoenlijk. Soms kwetsend voor christenen.

Die christenen hebben de vrijheid om dat onfatsoen aan de kaak te stellen en daarover de polemiek aan te gaan en dat doen ze ook.

Wie durft na de Deense cartoonist Kurt Westergaard, na submission van Theo van Gogh en Ayaan Hirsi Ali, naCharlie Hebdo nog islamkritische boeken te schrijven, cartoons te tekenen of films te maken?

En is dat gek?

De straf op het schrijven van een boek dat afrekent met je christelijke opvoeding leidde hoogstens tot het verbreken van het contact met de personen uit je jeugd.

Het tekenen van een cartoon dat afrekent met je islamitische opvoeding komt te staan op bedreiging, beveiliging en het inleveren van je vrijheid en veiligheid.

Juist dat wat je wilt bereiken, wordt je daarmee afgepakt.

De sluipende zelfcensuur op scholen.

Er zijn homoseksuele leraren die terug de kast in zijn gegaan, althans onder schooltijd. Er zijn klassen waar niet over de Holocaust kan worden gesproken.

Deze dingen gebeuren in 2016 in Nederland.

Dit zijn geen incidenten. Hier botsen culturen. Hier worden sluipenderwijs de kernwaarden van onze samenleving aangetast.

Daarom vind ik het ook van een enorm onbenul getuigen om mensen die zich over deze ontwikkelingen zorgen maken, te beschuldigen van racisme.

Dit gaat niet alleen over jezelf.

Dit gaat ook over de Syrische vrouw die hier jaren geleden al kwam, en die zo blij was dat ze eindelijk zichzelf kon zijn. Zonder druk van anderen haar eigen keuzes kon maken. En die nu merkt dat ze de ellende die ze daar achter zich kon laten, weer tegenkomt in Nederland: de sociale druk om je aan te passen aan datgene dat ze is ontvlucht.

Wij hebben laten gebeuren dat in sommige wijken een generatie jongens opgroeit die conservatiever is dan hun ouders. Jongens die de baas spelen over hun zusjes. Die hun zusje verbieden om mee te gaan op werkweek, mee te doen op school met zwemles, het vieren van feestjes of het luisteren naar muziek, om uit te gaan, of een vriendje te hebben.

We hebben laten gebeuren dat in Nederland geboren ouders hun in Nederland geboren kinderen de Nederlandse taal niet leren, thuis geen Nederlands spreken, geen Nederlandse tv kijken: de Nederlandse zenders zijn allang vervangen door de Turkse of Marokkaanse zenders. Waardoor deze kinderen al met 10-0 achterstaan als ze op school komen. Daar kan natuurlijk geen ochtendje voorschoolse opvang of cursusje tegenop!

We hebben tolerantie verward met onverschilligheid. En met die onverschilligheid hebben we niet alleen onszelf, maar ook onze nieuwkomers gedupeerd.

Hoeveel talent en kansen zijn verloren gegaan doordat mensen onze taal niet hoefden te leren? Doordat ze niet zelf hun pad hebben kunnen kiezen? Doordat mensen die energie die zij hadden bij binnenkomst, niet mochten benutten. Doordat mensen de power die zij hadden om de stap naar Nederland te maken, snel kwijtraakten omdat ze niks mochten. Behalve de dagen in ledigheid slijten.

Wat is de toekomst van de kinderen die op dit moment leren dat ze Nederland moeten haten? Hoe vinden zij straks hun weg in deze samenleving? Hoe vinden ze werk? Hoe gaan deze kinderen straks met hun vrouwen om? Hoe voeden zij straks hun kinderen op?

De paradox van de vrijheid is dat we ons met elkaar moeten bemoeien.

De paradox van de vrijheid is dat er grenzen zijn die moeten worden gehandhaafd.

Het besluit om dat actief en intensief de doen is van levensbelang. Deze keuze vergt ook geen uitstel!

Wij kunnen de aanvallen op onze vrijheid niet negeren. De stille, sluipende niet en de gewelddadige niet. De aanslagen in Frankrijk, België en Duitsland zijn aanslagen op onze vrijheid en onze waarden.

Het gewelddadige gif dat niet alleen binnenkomt in het kielzog van de echte vluchtelingen, maar ook wordt gerecruteerd in onze wijken. Onder ónze moslimjongeren.

Wij moeten daarop een antwoord formuleren dat intelligenter is dan de eigen grenzen dicht. Grenzen dicht speelt radicale groepen die uit zijn op ontwrichting en chaos eerder in de kaart.

De grenzen dicht heeft zulke gigantische economische en maatschappelijke gevolgen, leidt tot werkeloosheid, en daarmee tot armoede en onvrede, en zo tot onrust.

Prachtig toch vanuit het perspectief van de fundamentalist? Mooie voedingsbodem voor de islamitische heilstaat.

Om in de geest van Schoo te blijven die over dit thema zoveel wijze woorden heeft geschreven die nog steeds relevant zijn: het is dubbel bedrog.

Eerst de illusie dat de multiculturele samenleving geen consequenties zou hebben. En vervolgens de illusie van een schijnoplossing.  Alsof dichte grenzen het probleem zouden oplossen en verder ook geen consequenties zouden hebben.

Wij moeten een antwoord formuleren dat intelligenter is dan het verdacht maken van alle moslims. Waarmee je goedwillende, vrijheidslievende Nederlandse moslims groot onrecht aandoet. En waarmee je de haatzaaiers en de ronselaars die jongeren vertellen dat Nederland hen haat, dat zij er niet bij horen – nu niet en nooit niet – in de kaart speelt.

Het antwoord moet intelligenter zijn dan de deal met Turkije opzeggen en de vluchtelingenstromen maar laten komen, waarmee we onze veiligheid en onze verzorgingsstaat nog verder onder druk zetten.

En natuurlijk moeten we de buitengrenzen van de Europese Unie controleren.

Rutte heeft daar als Nederlands voorzitter van de EU een ommekeer geforceerd. De buitengrenzen worden bewaakt. Dat is een cruciale eerste stap.

De tweede stap is om te zorgen dat we controle hebben over hoeveel mensen en wie er binnen komen.

We kennen allemaal de dramatische, hartverscheurende beelden van veel te veel mensen op gammele bootjes die door rücksichtslose mensensmokkelaars in de ellende worden gestort. Het succes van de één is een aansporing voor de ander om het ook te proberen. Dat houdt deze mensonterende toestanden in stand.

De enige manier om dat te beëindigen, is de mensen direct al aan de kust waarvan ze vertrekken uit de bootjes te halen en terug te brengen naar diezelfde kust. En als dat te onveilig is, naar een veilige plek in de regio. Hoe verschrikkelijk moeilijk dat ook is.

De noodzakelijke stap is om hierover met de landen die het betreft keiharde afspraken te maken. Dat moet, omdat het de enige manier is om dit menselijke drama te stoppen. Dat moet – in het belang van de balans en stabiliteit van onze samenleving.

En dat moet absolute prioriteit hebben voor ons land.

Paradox van de vrijheid

We zullen grenzen moeten trekken. Heldere prioriteiten moeten stellen.

Maar dat gaat niet vanzelf. Wij moeten dit actief doen. Actief onze democratie beschermen. De paradox van de vrijheid is dat we regels en beperkingen hebben om de vrije markt en daarmee onze welvaart te beschermen. En dat geldt evenzeer voor de democratie. Ook de democratie moet worden beschermd.

Democratie is de minst slechte vorm van besturing. Democratie geeft ons allen een stem. Maar democratie gaat niet over de macht van het getal.

Ooit zei de toenmalige minister van justitie, Piet Hein Donner dat als twee derde de sharia wil in Nederland, de sharia er zal komen.

Ik zou willen zeggen: dus niet zonder dat wij onze vrijheid verdedigen, dus nooit zonder strijd, dus over my dead body.

Maar waar liggen die grenzen van de vrijheid?

Hoe ligt dat bij mensen die actief zieltjes werven voor de politieke islam? De politieke islam, zoals het salafisme. Dat uiteraard maar één doel heeft en dat is hier in Nederland de democratie de nek om te draaien en de islamitische heilstaat te stichten.

Ze verkondigen dat ook openlijk. Er is geen ruimte voor andersdenkenden, voor andere religies en al helemaal niet voor atheïsten.

Onderwijs? Dat is leren over de Koran.

De scheiding tussen kerk en staat? Vervalt.

De sharia moet worden ingevoerd.

Mag dat? Mag je hiervoor actief en openlijk zieltjes winnen? Mag je hierover preken?

Hoeveel ruimte krijgt een beweging die anderen geen enkele ruimte wil bieden?

De beweging Hiz-but-tahrir is zo’n fundamentalistische, radicale anti-Westerse, anti-Nederland beweging. Zij verwerpen het Nederlandse maatschappelijk contract.

Deze beweging is in heel veel landen verboden. In Duitsland, maar ook in grote delen van het Midden Oosten. De organisatie wordt in heel veel landen vervolgd.

Niet in Nederland.

Aanhangers van deze organisatie zeggen zelf: Het leger denkt dat het gevaar voor Nederland van buitenaf komt, maar het komt van binnenuit.

Want Hiz-but-tahrir praat jongeren in Nederland, het land met zo veel kansen, aan dat ze slachtoffer zijn van een anti-islamitisch complot. Leert jongeren zich af te keren van het land waarin ze wonen. En maakt zo de toekomst van jongeren kapot.

Bij ons kunnen ze gewoon legaal hun boodschap verspreiden. En dat doen ze met toenemend succes.

Is de paradox van de vrijheid dat je die vrijheid moet beschermen tegen z’n eigen ondermijning?

Ja, uiteraard is dat aan de orde.

Betekent dat dat je een beweging als Hiz-but-tahrir moet verbieden?

Ik vind dat een levensgroot dilemma. Over deze vraag heb ik lang nagedacht.

Wordt het niet eens tijd om een helder signaal af te geven? Een heldere norm te stellen? Wij accepteren deze aanval op onze vrijheid niet en daarom verbieden wij deze intolerantie, deze vijandige denkbeelden. Is verbieden niet het meest heldere signaal dat wij deze bewegingen, niet willen, niet moeten en zullen bestrijden? Dan weet iedereen waar hij aan toe is.

Maar…

Heeft verbieden zin? Dat vind ik een belangrijke vraag.

Nog belangrijker is of je de vrijheid van gedachten en overtuigingen mag inperken om diezelfde vrijheid te beschermen? En waar ligt dan de grens?

Een beweging die oproept tot geweld, dat is simpel: verbieden! Oproepen tot haat? Onze huidige wetten zijn over beide helder. Aanpakken!

Staatsondermijnende activiteiten? Keihard aanpakken.

En staatsondermijnende meningen dan? Een mening kun je niet verbieden. We hebben geen gedachtepolitie. Maar je kunt een mening wel bestrijden.

Mensen ronselen om te vechten voor de jihad in Syrië? Ja, direct oppakken zou ik zeggen.

Tegelijkertijd weet iedereen dat de grootste ronselaars voor de jihad Facebook, Twitter en Youtube zijn. Moeten we die ook verbieden? Kan dat?

Ik heb er lang over nagedacht en ik ben tot de conclusie gekomen dat een verbod op organisaties – die alles waar wij voor staan, verwerpen – wel een hele aanlokkelijke gedachte is, maar uiteindelijk niet werkt. Dat zien we ook in landen waar dat verbod wel geldt.

De vrijheid waarvoor we strijden is juist de vrijheid van gedachten, van je eigen wereldbeschouwing. Ook als we het daarmee hartgrondig oneens zijn. Ook als we die gedachten verafschuwen.

Ik heb besloten dat ik niet defensief wil zijn, maar offensief.

Mijn antwoord op de paradox van de vrijheid is dat onze ideeën sterker zijn. Dáár ligt onze kracht. Maar dan moeten wij die ideeën wel uitdragen. Dan moeten wij wel het zelfvertrouwen hebben om te staan voor onze ideeën.

Dat zijn we verleerd. Het is ook heel lang niet nodig geweest. Wij waren net als een groot bedrijf dat al heel lang zo goed verkoopt, dat het z’n afdelingen pr en sales de deur heeft uitgedaan.

Toen vrijheid van keuze en vrijheid van leven moest worden bevochten werd de discussie gevoerd, gingen we de straat op, werden films en protestsongs gemaakt en probeerden we op allerlei manieren zieltjes te winnen.

Maar toen we zo’n beetje alles netjes geregeld en voor elkaar hadden in het dagelijkse leven voor onszelf is dat logischerwijze ingezakt. Die verkoop was minder nodig. Iedereen wilde de vrijheid toch wel.

Tot er ineens een disruptieve start-up op het toneel verschijnt, die heel veel mensen weet te trekken.

En wij dachten: onvrijheid dat spreekt niemand meer aan, dat waait vanzelf over. Religie is achterhaald. In ieder geval in de vorm van een voorgeschreven leven volgens de lijnen van de Bijbel of de Koran.

De schok is groot dat het tegendeel waar is. We zijn wakker geschud. Wij moeten ons verhaal weer op orde krijgen. Wij moeten weten waar we voor staan. En dat moeten we voor het voetlicht brengen. De vanzelfsprekendheid is weg.

Mijn antwoord op de paradox van de vrijheid is ook dat onze propositie voor deze jongeren beter is dan die van de fundamentalistische Islam.

Kijk: als je door een gehoorzaam en vroom leven nu, straks de vrijheid en de maagden in het vooruitzicht hebt… Als je wordt omarmd door een gemeenschap, waartoe je behoort en waarvan je een gewaardeerd en gerespecteerd lid bent… Als je serieus wordt genomen… Als je om je heen geen beter aanbod ziet… Niet in de wijk, niet thuis, niet op tv…

Als de keuze voor de Hiz-but-tahrir de gemakkelijkste keuze is…

Dan is die op een gegeven moment gemaakt.

Maar laten we eerlijk zijn: onze propositie is beter!

Onze vrijheid is nú, onze kansen kun je nú pakken, onze welvaart kun je nú hebben, jouw kinderen kunnen het beter krijgen dan jij nu. Je mag nu van het leven genieten, muziek luisteren, een feestje vieren, jezelf ontplooien, verliefd worden.

Als we een echte keuze bieden, is de onze zoveel beter. Maar dan moeten we onze afdeling sales wel weer optuigen en opengooien.

En dan moeten we hen wel toelaten. Dan moeten we hen wel kansen bieden en moet Mohammed aangenomen worden voor een stageplek, en Fadim in haar klas een Sharon tegenkomen.

Wij kunnen niet verwachten dat mensen bij ons willen horen, als wij mensen vervolgens buitensluiten.

Pas dan gelden al onze vrijheden overal in Nederland voor iedereen!

Kortom:

Ik ben zo ongelooflijk blij dat ik in Nederland ben geboren. Dat ik alle kansen heb gehad om te leren en te studeren, ook al vond ik daarin niet direct m’n weg. Dat ik daarin mijn fouten heb kunnen maken, mij heb kunnen ontplooien en ontwikkelen zoals ik dat wilde. Het is voor mij 25 jaar geleden zelfs reden geweest om mij aan te sluiten bij de VVD. Het is waarom ik nu van mening ben dat dit het belangrijkste thema is.

Ik wil dat mijn dochter diezelfde kansen krijgt. En ik wil dat de vier dochters van Samira –  Samira die ik al zo lang ken, die moslima is maar die ook een roze kerstboom in haar woonkamer zet, die aan de Ramadan doet, maar ook ongehuwd samenwoont –  dat de 4 dochters van de o zo geëmancipeerde Samira die kansen ook krijgen.

Daarvoor moeten we heldere normen willen stellen over wat we accepteren en wat niet. Helder zijn over waar onze grenzen liggen.

En dat moeten we actief en intensief communiceren. Laten we zorgen dat mensen die ons land binnenkomen, vanaf dag één weten wat er van hen verwacht wordt.

Niet alleen de geschreven regels, ook de ongeschreven regels.

Ik stel dan ook voor dat we nieuwkomers meteen een filmpje laten zien:

Kijk, u bent niet alleen in het land van Cruijff, het land van tulpen en molens. U bent in het land waar iedereen gelijkwaardig is. Waar een vrouw uw baas kan zijn en zij daarbij luchtig gekleed mag gaan als zij zelf wil. Net als uw dochter, als zij daarvoor kiest. Als u er zelf voor kiest en niemand u dwingt, kunt u een hoofddoek dragen. Maar een Niqaab is hier geen gebruik en niet toegestaan in het publieke leven, we willen elkaar graag ontmoeten, leren kennen, kunnen aankijken en weten met wie we spreken.

We geven elkaar een hand. U bent in het land van het homo-huwelijk. En kijk: dit is onze Gayparade. Het land waar jouw vrijheid de vrijheid van een ander niet mag beperken. Bent u homo? Dat maakt voor ons niet uit, uw vrijheid om daarvoor uit te komen, is hier in het AZC al gegarandeerd.

Ik begrijp best dat dit voor u misschien een grote stap is, onwennig. Maar u moet hem wel maken. Dit is waar wij voor staan, en wie dat niet kan accepteren, hoort hier niet thuis. Kies een ander land, niet het onze.

Ik pleit er niet voor om de politieke islam te verbieden, tenzij ze onze wetten overschrijden.

Maar we kunnen meer doen dan we nu doen. We hoeven het deze clubs ook niet gemakkelijk te maken.

Zij verwerpen ons en alles waar wij voor staan, zij zijn onze tegenstander! Niet verbieden is niet hetzelfde als niet bestrijden!

Je tegenstander geef je geen subsidie. En die laat je niet met rust! Daar bemoei je je mee tot vervelens toe. Die maak je het lastig, heel lastig, op alle fronten.

Een beweging als Hiz-but-tahrir moet onze hete adem in de nek voelen. Wij moeten hen nauwlettend en hinderlijk in de gaten houden. En als zij zich ook maar een millimeter buiten de grenzen van onze rechtstaat begeven, bijvoorbeeld als zij jongeren leren om Nederland te haten, dan zullen ze daar de gevolgen van ondervinden.

We moeten de wetten die we hebben veel actiever toepassen. Lik op stuk geven. Niet wegkijken. Ons ermee bemoeien.

Ook de stromen geld die vanuit landen als Saoedi Arabië, Turkije of Iran in koranscholen en moskeeën worden gepompt om deze vijandige gedachten te verspreiden zijn een doorn in het oog. Ook daarin moeten we niet naïef zijn.

Wij moeten van deze landen – waarmee we diplomatieke betrekkingen onderhouden – eisen dat ze hiermee stoppen. Wij hebben deze geldstromen steeds beter in beeld.

Nu moeten we alles uit de kast trekken om ze te blokkeren en onmogelijk te maken.

Het wordt tijd dat wij – alle Nederlanders die onze cultuur, onze vrijheden, ons maatschappelijk contract liefhebben – opstaan om onze verworvenheden actief te verdedigen.

We moeten een vrijheidscoalitie vormen.

En daar hebben we iedereen ontzettend hard bij nodig. Iedereen is welkom in die coalitie: allochtonen en autochtonen, moslims, christenen en atheïsten, homo’s en transseksuelen, links en rechts, man en vrouw, jong en oud, conservatief en progressief.

Het gaat om onze gezamenlijke toekomst en die van onze kinderen.

We zullen samen onze stem moeten laten horen. Voordat het te laat is.

Rechtse heilige huisjes – dat je niet mag leren en werken, totdat helder is dat je mag blijven – en linkse heilige huisjes – dat alle culturen gelijkwaardig zijn – moeten sneuvelen.

We moeten niet de verschillen zoeken maar de overeenkomsten. De krachten bundelen. En iedereen die vooruit wil, die vrijheid wil, onze steun geven.

Met wetten en regels, ja.

Maar we maken pas écht het verschil als we de rijen sluiten, als we de gelatenheid en de relativering achter ons laten en overgaan tot actie. Geen tolerantie meer opbrengen voor intolerantie.

Ik stel voor dat we solidair zijn met de dappere vrouwen, bij wie de verandering begint. De moeders en dochters.

We beschermen hen tegen een ongewild religieus gevangenschap, onder het mom van een huwelijk, waar ze niet vanaf kunnen.

Als we daarvoor de wet aan moeten passen, dan moeten we dat doen.

Ik stel voor dat we geen subsidies meer stoppen in al die religieuze groepjes, Laten we onze steun verleggen naar de vechters voor de vrijheid. Zij zijn onze gesprekspartners.

Want

Als wij onze vrijheid zo ver doorvoeren dat we accepteren dat anderen die ondermijnen, kunnen we haar in een oogwenk verliezen.

En dát beste mensen, is iets om over wakker te liggen.

-0-0-0-

Minister Schippers

Minister Schippers tijdens de Schoolezing

Noodkreet boerin raakt gevoelige snaar

Noodkreet boerin raakt gevoelige snaar

sosDe Zaaier Royal kew Gardens Londen - kopie - kopieWie zaait zal oogsten, maar er moet nog wel iets zijn om te oogsten. ( Beheerder weblog: Mijn partij de VVD wil zeker ook graag oogsten tijdens de verkiezingen van maart 2017, maar is er onder al die Veeboeren nog wel oogst te halen)

JOSÉ BONGEN-HARTEMINK VIA FACEBOOK

Een emotioneel betoog van een boerin die stopt met haar melkveebedrijf, wordt massaal gedeeld op sociale media. Volgens Omroep Gelderland is het bericht al meer dan 14.000 keer gedeeld.

De vrouw schrijft op Facebook dat ze samen met haar man een succesvol melkveebedrijf heeft in het Gelderse Heelweg, maar dat ze zich gedwongen voelen om te stoppen en de boerderij te verkopen. “De basis van het besluit is heel simpel: een melkprijs van 25 cent en een kostprijs van 35 cent. ‘Iemand met boerenverstand, wordt niet langer boer’, las ik pas. Zo is het.”Boerin

Steeds vaker krijgen we de vraag “Is het echt waar? Gaan de koeien weg?Ik had hem hier nog niet beantwoord omdat mijn plan was een snedig politiek stuk te schrijven. Mijn finalewerk over een hypocriete politiek en samenleving die vol is van duurzaamheid en dierwelzijn, maar intussen toestaat hoe de voedselketen de laagste prijzen afdwingt, mega-marges hanteert over de rug van boer en koe en de markt met goedkope bulkmelk laat overspoelen
. Maar ik kan………………
Lees hier het hele verhaal van de boerin

De kosten verlagen is geen optie voor het koppel. Dan moet er bezuinigd worden op de gezondheid en het welzijn van de koeien. Ondertussen is het door de lage melkprijs niet mogelijk om personeel in te huren om mee te werken. Daardoor moet haar man bijna alles alleen doen.

“Hij baalt van 80-urige werkwerken, van hoe weinig hij met de kinderen kan doen, van hoe zijn lichaam eronder lijdt. Daarnaast balen we samen hoe we zowel economisch, politiek als maatschappelijk niet worden gewaardeerd voor wat we waard zijn; soms zelfs wel uitschot lijken”, schrijft de boerin.

Romantiek verdwenen

Vergeleken met andere boerenbedrijven zitten ze naar eigen zeggen niet in een hopeloze situatie. Maar er is niet langer de wil om nog door te gaan. “Onze rekeningen hebben we altijd nog kunnen betalen door hard te buffelen en al ons spaargeld erin te stoppen. Maar onderhand zijn we gevloerd door het gevoel: ‘waar doen we dit eigenlijk voor’. De romantiek die zelfs in de 21e eeuw nog rond boerderijen hing, is verdwenen.”

De boerin eindigt haar betoog met een oproep. “Als onze oogst mislukt, hoort u te schrikken”, luidde pas een kop over de weersramp in Zuid-Nederland. “Als gedreven, bewuste, intelligente veehouders het opgeven, hoort u ook te schrikken”, zou ik er eigenlijk aan toe willen voegen. Waar komt onze melk over 20 jaar vandaan? En hoeveel invloed hebben we dan nog op de manier waarop het wordt geproduceerd? Dat is waar ik me serieus zorgen om maak.”veeboer 2

Mark Rutte belt met Erdogan

image

avatar Redactie POLITIEK

Mark Rutte (VVD) belt met Recep Tayyip Erdogan (AKP)
‘Nederland wijst invoering doodstraf in Turkije af’
27-08-2016, 20:38 Tags: Erdogan, mark rutte
Minister-president Mark Rutte heeft zaterdagavond gebeld met de Turkse president Recep Tayyip Erdogan.

De Nederlandse premier heeft Erdogan gezegd dat Nederland de eventuele invoering in Turkije van de doodstraf afwijst. Hij heeft hem ook laten weten te verwachten dat Turkije zich aan internationale afspraken houdt. Ook heeft Rutte Erdogan verteld dat ons land geen Turkse bemoeienis met onze binnenlandse aangelegenheden tolereert.

“Natuurlijk wekken de ontwikkelingen in Turkije – soms heftige – gevoelens op. Maar het is niet normaal dat spanningen elders in de wereld leiden tot incidenten in Nederland. Ik heb Erdogan laten weten dat wij geen Turkse bemoeienis met onze binnenlandse aangelegenheden tolereren en hem gevraagd behulpzaam te zijn dit te voorkomen. Het is niet acceptabel dat groepen in Nederland tegen elkaar worden opgezet”, zo deed Rutte op Facebook verslag van zijn gesprek.

Basisinkomen voor 60-plus, AOW weg

In mijn mailbox  hoofdhenk beheerder weblogvanjou   

Foto: DE TELEGRAAF

Basisinkomen voor 60-plus, AOW weg

21 AUG 2016Annemarie van Gaal

Ik pleit ervoor om de AOW af te schaffen… en ook alle verplichtingen, regels en toeslagen na je 60e. ’Wat schrijft ze nu?’ hoor ik u denken, maar ik heb een andere oplossing. Lees even door. Er is één steeds groter wordende groep, die bepaald niet te benijden is en dat zijn de werkloze 60-plussers. De werkloosheid onder de 60-plussers is nog nooit zo hoog geweest en hun onzekerheid ook niet: hele leven hard gewerkt, geen enkele kans meer op een baan en nog jaren onzekerheid voor de boeg voor ze de AOW krijgen en wat er tegen die tijd nog aan pensioen over zal zijn.

Tot 60 jaar heb je nog een kleine kans op een baan maar laten we eerlijk zijn, de groep 60-plussers is vrijwel kansloos om ooit nog fulltime aan de slag te komen.

Ondanks de kansloze situatie verplicht het UWV de werkloze 60-plussers wel om te solliciteren. Wie dat niet doet wordt gekort op de karige uitkering. Je moet van onze overheid namelijk zo snel mogelijk weer aan het werk, of je nu kunt of niet. Onze overheid pompt daarnaast tientallen miljoenen euro’s in zinloze sollicitatietraining en netwerkavonden voor oudere werklozen.

Als een werkgever het aandurft om een oudere werkloze in dienst te nemen, dan krijgt hij te maken met tien verschillende regelingen en tegemoetkomingen die zo nodeloos ingewikkeld zijn en zoveel bureaucratische rompslomp geven dat de werkgever er iemand voor in dienst moet nemen of zelf niet meer aan ondernemen toe komt.

De werkloze 60-plusser ploetert zo door tot zijn AOW-leeftijd en vanaf dat moment is hij overgeleverd aan de overheid. Regelmatig ontmoet ik ouderen die helemaal murw geslagen zijn door alle regels en bureaucratie. Ze vragen huur- en zorgtoeslagen aan en ontvangen die ook, maar achteraf blijkt dat de paar tientjes aan zelfverdiend pensioen die ze ontvangen, net weer de druppel te zijn waardoor ze alle toeslagen moeten terugbetalen. Geld dat ze op dat moment niet hebben, met slapeloze nachten en stress tot gevolg. Kinderen kunnen niet intrekken bij hun hulpbehoevende ouders om ze gezelschap te houden of te verzorgen omdat ouderen dan gekort worden op hun AOW en bovendien hun aanvullend ABP-pensioentje en zorgtoeslag mislopen. Omgekeerd zullen vitale ouderen ook niet intrekken bij hun kinderen om bijvoorbeeld op de kleinkinderen te passen, omdat ze dan ook gekort worden. Vreemd eigenlijk want het zou onze overheid een veel groter bedrag aan zorgkosten en kinderopvangtoeslag besparen.

En als je onverhoopt in een zorginstelling belandt dan telt je vermogen en je pensioen mee bij het berekenen van je eigen bijdrage per maand. Als je een eigen huis hebt en een mooi pensioen omdat je je hele leven hard gewerkt en gespaard hebt, dan betaal je zomaar € 2000 per maand meer dan je buurvrouw met dezelfde kamer en alleen een AOW-inkomen.

Henkie zegt hm zo gek nog niet. Ben groot voorstander zelfs. Het geeft een hoop rust en eerlijkheid onder de oudere burgers en de jongere naar de toekomst. hoofdhenk

Mijn voorstel is het volgende:  21 AUG 2016 Annemarie van Gaal

We schaffen de sollicitatieplicht voor 60-plussers af en tegelijkertijd alle kansloze, onwerkbare regelingen die erbij zijn bedacht. Daarnaast pleit ik ervoor om de AOW af te schaffen en ook alle ellendige toeslagen en regelingen. Geen huurtoeslag en geen zorgtoeslag meer na je 60e. Je komt nergens meer voor in aanmerking, dus je hoeft op je oude dag ook nergens meer aan te denken, niets aan te vragen en je hebt geen verplichtingen meer.

Mijn oplossing is het basisinkomen voor 60-plussers. Uiteindelijk is het basisinkomen toch de beste route voor de toekomst, dus laten we het op beperkte schaal vast invoeren, namelijk bij de groep 60-plussers. Stel dat we iedereen boven de 60 jaar een basisinkomen van bijvoorbeeld € 1100 of 1200 per persoon geven, ongeacht of je nog werkt of niet. Als je samenwoont met een andere 60-plusser heb je dus twee keer dat bedrag.

Ga lekker op je kleinkinderen passen, doe vrijwilligerswerk, help je buren of maak een mooie reis. Ik weet zeker dat we een fijnere samenleving krijgen omdat veel ouderen minibaantjes van een paar uur per week zullen nemen, gewoon omdat het leuk is, het ze scherp houdt en het geld dat ze daarmee verdienen welkom is. Alle 60-plussers gaan meedraaien in de maatschappij zonder beperkingen en regels, zonder ergens op gekort te worden en zonder in te leveren. Hoe fijn. Ze gaan ongestraft samenwonen met anderen omdat ze daardoor minder hulpbehoevend zullen zijn of omdat het gezelliger is. Geen enkele 60-plusser hoeft bang te zijn dat er aan het inkomen getornd wordt. Het pensioen wordt nergens meegeteld of verrekend, want dat heb je per slot van rekening ook zelf opgebouwd. Het basisinkomen is en blijft van jou. Laten we eens serieus doorrekenen wat dit in ons land scheelt aan vele duizenden controleurs en medewerkers bij de belastingdienst, het UWV en de gemeente. Geen ingewikkelde regels en geen bureaucratische rompslomp of rondpompen van geld meer.

Laten we in de berekeningen ook meenemen wat het scheelt aan vrijgekomen sociale huurwoningen omdat ouderen ongestraft bij elkaar kunnen intrekken en aan zorgkosten omdat we elkaar ongestraft en ongekort kunnen helpen. Het zou financieel gezien een win-winsituatie kunnen zijn, voor zowel de overheidsbegroting als voor de groep 60-plussers. Utopie? Nee hoor, het vergt alleen wat lef van onze overheid.

Ik ben liberaal en tevreden. Ik stem VVD Veilig Voorwaarts Doorgaan. Sporters eet voldoende fruit!! en Goud, Zilver of Brons, allen Gefeliciteerd

Politiek is sport? Maar is sport ook politiek?  Vroeger niet maar vandaag zeker wel een beetje of heel veel beetjes.  Goud , Zilver , Brons, voor iedere plak gefeliciteerd. Geen plak ook Gefeliciteerd voor inzet en deelname.

rio 2016CUOkay voor alle sporters < : /gefeliciteerd /Verjaardag